Ağacım

Orhan Veli Kanık

Mahallemizde
Senden baÅŸka aÄŸaç olsaydı
Seni bu kadar sevmezdim.
Fakat eÄŸer sen
Bizimle beraber
Kaydırak oynamasını bilseydin
Seni daha çok severdim.

Güzel aÄŸacım!
Sen kuruduÄŸun zaman
Biz de inÅŸallah
Başka mahalleye taşınmış oluruz.

Ah! Neydi Benim GeçliÄŸim

Orhan Veli Kanık

Nerde böyle hüzünlenmek o zaman;
Ä°çip içip aÄŸlamak,
Uzaklara dalıp ÅŸarkı söylemek;
Hafta sekiz ben eÄŸlentide;
Bugün saz,yarın sinema,
BeÄŸenmedin Aile Bahçesi;
Onu da beÄŸenmedin,parka;
SevdiÄŸim dillere destan;
SevdiÄŸim,
Meyil verdiÄŸin;
Ben dizinin dibinde el pençe divan,
Samanlık seyran.
Nerde,
Nerde,
Nerde böyle hüzünlenmek o zaman!

Altındağ

Orhan Veli Kanık

Biri bir koca görür rüyasında:
Yüz lira maaÅŸlı kibar bir adam.
Evlenir, sedire taşınırlar.
Mektuplar gelir adreslerine:
$en Yuva Apartmanı, bodrum kati.
Kutu gibi bir dairede otururlar.
Ne çamaşıra gidilir artık, ne can silmeye;
Bulaşıksa kendi bulaşıkları.
Çocukları olur, nur topu gibi;
Elden düÅŸme bir araba satın alınır.
Kızılay Bahçesi’ne gidilir sabahları;
Kumda oynasın diye küçük Yılmaz,
Kibar çocukları gibi.

Anlatamıyorum

Orhan Veli Kanık

Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Göz yaÅŸlarıma, ellerinizle?

Bilmezdim ÅŸarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduÄŸunu
Bu derde düÅŸmeden önce.

Bir yer var, biliyorum;
Her ÅŸeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.

DALGACI MAHMUT

 Orhan Veli Kanık

Ä°ÅŸim gücüm budur benim,
Gökyüzünü boyarım her sabah,
Hepiniz uykudayken.
Uyanır bakarsınız ki mavi.

Deniz yırtılır kimi zaman,
Bilmezsiniz kim diker;
Ben dikerim.

Dalga geçerim kimi zaman da,
O da benim vazifem;
Bir baÅŸ düÅŸünürüm başımda,
Bir mide düÅŸünürüm midemde,
Bir ayak düÅŸünürüm ayağımda,
Ne haltedeceÄŸimi bilemem.

GÜN OLUR

Orhan Veli Kanık

Gün olur, alır başımı giderim,
Denizden yeni çıkmış aÄŸların kokusunda.
Åžu ada senin, bu ada benim,
Yelkovan kuşlarının peşi sıra.
Dünyalar vardır, düÅŸünemezsiniz;
Çiçekler gürültüyle açar;
Gürültüyle çıkar duman topraktan.
Hele martılar, hele martılar,
Her bir tüylerinde ayrı telaÅŸ!...
Gün olur, başıma kadar mavi;
Gün olur başıma kadar güneÅŸ;
Gün olur, deli gibi...

AÅŸk Resmi geçiti

Orhan Veli Kanık

Birincisi o incecik, o dal gibi kız,
Simdi galiba bir tüccar karisi.
Ne kadar şişmanlamıştır kim bilir.
Ama yinede de görmeyi çok isterim,
Kolay mi? ilk göz aÄŸrısı.

Ä°kincisi Münevver Abla, benden büyük
Yazıp yazıp bahçesine attığım mektupları
Gülmekten katılırdı, okudukça.
Bense bugünmüÅŸ gibi utanırım
O mektupları hatırladıkça.

............................çıkar
............................durduk mahallede
..........................................halde
........adlarımız yan yana yazılırdı duvarlara
............................yangın yerlerinde.

Dördüncüsü azgın bir kadın,
Açık seçik ÅŸeyler anlatırdı bana.
Bir gün de önümde soyunuverdi
Yıllar geçti aradan, unutamadım,
Kaç defa rüyama girdi.

Besinciyi geçip altıncıya geldim
Onun adı da Nurünnisa.
Ah güzelim
Ah esmerim
Ah
Canimin içi Nurünnisa.

Yedincisi Aliye, kibar bir kadın
Ama ben pek varamadım tadına,
Bütün kibar kadınlar gibi,
Küpe fiyatına, kürk fiyatına.

Sekizincisi de o bokun soyu:
Sen elin karışında namus ara,
Kendinde arandı mı, küplere bin.
Üstelik kendinde de
Yalanın düzenin bini bir para.

Ayten'di dokuzuncunun adı,
Barlarda göbek atar
İş başında şunun bunun esiri,
Ama bardan çıktı mı,
Kiminle isterse onunla yatar.

Onuncusu akıllı çıktı
Bıraktı gitti beni.
Ama haksiz da deÄŸildi hani,
Sevişmek zenginlerin harcıymış
İşsizlerin harcıymış.
Ä°ki gönül bir olunca
Samanlık seyranmış ama,
Ä°ki çıplak da - olsa olsa -
Bir hamama yakışırmış.

İşine bağlı bir kadındı on birinci.
Hoş, olmasın da ne yapsın?
Bir zalimin yanında gündelikçi;
Adi Luksandra
Gece odama gelir,
Sabaha kadar kalır.
Konyak içer, sarhoÅŸ olur,
Sabahı da, işbası yapardı şafakla....

Gelelim sonuncuya.
Ona bağlandığım kadar
Hiçbirine baÄŸlanmadım.
Sade kadın değil, insan.
Ne kibarlık budalası,
Ne malda, mülkte gözü var.
EÅŸit olsak, der,
Hür olsak, der.
İnsanları sevmesini de bilir,
Yasamayı sevdiği kadar.

Baharın İlk Sabahları

Orhan Veli Kanık

Tüyden hafif olurum böyle sabahlar
Karsı damda bir güneÅŸ parçası,
Ä°çimde kuÅŸ cıvıltıları, ÅŸarkılar;
Bağıra çağıra düÅŸerim yollara;
Döner döner durur basım havalarda.

Sanırım ki günler hep güzel gidecek;
Her sabah böyle bahar;
Ne is güç gelir aklıma, ne yoksulluÄŸum.
Derim ki: 'Sıkıntılar durdursun!'
SairliÄŸimle yetinir,
Avunurum.

Cımbızlı Şiir

Orhan Veli Kanık

Ne atom bombası
Ne Londra Konferansı
Bir elinde cımbız
Bir elinde ayna
Umrunda mı dünya

AÇSAM RÜZGARA

Orhan Veli Kanık

Ne hoÅŸ, ey güzel Tanrım, ne hoÅŸ
Mavilerde sefer etmek!
Bir sahilden çözülüp gitmek
DüÅŸünceler gibi başıboÅŸ.
Açsam rüzgara yelkenimi;
DolaÅŸsam ben de deniz deniz
Ve bir sabah vakti, kimsesiz
Bir limanda bulsam kendimi.
Bir limanda, büyük ve beyaz...
Mercan adalarda bir liman..
Beyaz bulutların ardından
Gelse altın ışıklı bir yaz.
Doldursa içimi orada
Baygın kokusu iğdelerin.
Bilmese tadını kederin
Bu her alemden uzak ada.
Konsa rüya dolu köÅŸkümün
Çiçekli dalına serçeler.
Renklerle çözülse geceler,
Nar bahçelerinde geçse gün.
Her gün aheste mavnaların
Görsem açıktan geçiÅŸini
Ve her akÅŸam diziliÅŸini
Ufukta mermer adaların.
Ne hoş. ey Tanrım, ne hoş,
Ä°ller, göller, kıtalar aÅŸmak.
Ne hoÅŸ deniz deniz dolaÅŸmak
DüÅŸünceler gibi başıboÅŸ.
Versem kendimi bütün bütün
Bir yelkenli olup engine;
Kansam bir an güzelliÄŸine
KuÅŸlar gibi serseri ömrün.

BENÄ° BU HAVALAR MAHVETTÄ°

Orhan Veli Kanık

Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada aşık oldum;
Eve ekmekle tuz götürmeyi
Böyle havalarda unuttum;
Şiir yazma hastalığım
Hep böyle havalarda nüksetti;
Beni bu güzel havalar mahvetti.