Yılmaz Güney  

Olmasın o ta içten

Gülen gözlerde yaş

Bir gün gelip ayrılsak da

Seninle arkadaş

Bir kıvılcım düşer önce

Büyür yavaş yavaş

Bir bakarsın volkan olmuş

Yanmışsın arkadaş

Dolduramaz boşluğunu

Ne ana ne kardaş

Bu en güzel bu en sıcak

Duygudur arkadaş

Ortak olmak her sevince

Her derde kedere

Ve yürümek ömür boyu

Beraberce el ele

Olmayacak o ta içten

Gülen gözlerde yaş

Bir gün gelir ayrılsak da

Seninle arkadaş

Bana Kendi Dilinden

Yılmaz Güney 

Bana kendi dilinden bir şarkı söyle

Kimin adına olursa olsun

Yeter ki çığlığın senin olsun

Sesine dökülsün isyanın

Sesin sel olsun bağırsın

Bana bir şeyler söyle

Ama kendi dilinden olsun

Belki anlamam dediğini

Ama senin dilinden olsun

BEN BU ALEMDE KRAL TANIMAM

Yılmaz Güney  

Sen hiç ölümün gölgesinde 

özgürlüğü yaşadın mı

Bir garibanın elinden tutup da 

hiç kadere rest çektin mi

Alçağın adisine ispiyoncusuna 

kurşun yağdırdın mı

Dedim ya gülüm 

ben bu alemde kral tanımam

Sen zevkini sefanı sürerken 

ben hayat okulunu okuyordum

Sen elin cilalı mermer taşlarında 

kibar beylerle dans ederken

Ben Hergün azraille dans ediyordum

Dedim ya gülüm 

ben bu alemde kral tanımam

Sen sıcak yatağında rahat uyurken

Ben ise parçalanmış vücudumun 

acısıyla mahkeme duvarlarına

Yaslanmış, gelmeyi bilmeyen 

karanlığı bekliyordum

Dedim ya gülüm 

ben bu alemde kral tanımam

İdam sehpasında bir mahkum 

yaşamayı ne kadar çok istiyorsa

Ben de seni o kadar çok seviyorum...

Aşıma katmadım haram, 

güzel çirkin aramam

Yanlış yapanı tanımam... 

Bu senin için de geçerlidir gülüm

Dedim ya gülüm 

ben bu alemde kral tanımam...

BİR GÜN

Yılmaz Güney 

Hangi zorluğu

yenmemiş insanoğlu.

Hele taşıyorsa içinde

bu insanca sevgiyi.

Güzel günler

zorlu duraklardan

geçer sevdiğim.

Damla damla

birikiyor insan.

Damla damla sevgili...

Bir gün

akıp gideceğiz hayata.

Duvarlar yıkılacak,

açılacak bütün kapılar

bilesin.

Benim yüreğim

sensin şimdi

seni vurur durur...

Ve yine damla damla

çoğalıyorsun içimde.

CANIM,SEVDİÐİM,YÜREÐİM

Yılmaz Güney

Bu duvarlar yetmiyor bizi ayırmaya bilesin...

Bu parmaklıklar, bu demir kapılar, bu hava, inan...

Bazen bir yumrukta yıkacak kadar güçlü,

Bazen bir serçe kadar güçsüzsem, bir nedeni vardır...

Hangi zorluğu yenmemiş insanoğlu.

Hele taşıyorsa içinde bu insanca sevgiyi.

Güzel günler zorlu duraklardan geçer sevdiğim.

Damla damla birikiyor insan. Damla damla sevgili...

Bir gün akıp gideceğiz hayata...

Duvarlar yıkılacak, açılacak bütün kapılar bilesin.

Benim yüreğim sensin şimdi, seni vurur durur...

Ve yine damla damla çoğalıyorsun içimde.   

KENDİM İÇİN YAŞAMIYORUM

Yılmaz Güney  

hayatı kendim için yaşamıyorum. 

ve korkmuyorum

hiç bir şeyden. 

başıma gelecekleri de biliyorum.

her şeye rağmen düşmana inat 

yaşayacağız.

Yarın bizim çünkü...

KÖPRÜ

Yılmaz Güney 

Sevgili

yetmiyor 'sevgili' sözü

tek başına. Karşılamıyor

içimi dolduran duyguyu.

Oysa ben 'sevgili'

derken neler

düşünüyorum bilsen.

Sonsuz, bir güneş

bir yudum rakı

çiçeğe durmuş ince bir

bahar dalı

oğlumun sıcak yanağı

anamın acılı gözleri

babamın tütün kokan eli

evimizdeki kuş

yarının güzel günleri.

Anlatılması güç binlerce

duygu ve sen...

İşte sen

beni hayata bağlayan

en güzel köprüsün;

köprülerin en güzelisin.

Sevgilim... Güzelim...

İnsanı yaşatan

içimizdeki hayat böceğidir.

O ölürse

hayatımızın da tadı biter.

O sakın ölmesin

yaşat onu.

Mutlu Olma Şansı 

Yılmaz Güney   Hayat bize mutlu olma şansıvermediBiz kendimizden başkaHerkesin üzüntüsünüÜzüntümüz,Acısını acımız yaptık.Çünkü Dünya’nın öbür ucunda,Hiç tanımadığımız bir insaninGözyaşı bile içimizi parçaladı...Kedilere ağladıkKuşların yasını tuttuk.Yüreğimizin yufkalığıKimi zaman hayat karşısındaBizi zayıf yaptı.Aslında ne güzel şeydirİnsanın insana yanmasıSevgili...Ne güzeldir bilmediğin birininderdine üzülmek ve çare aramak.Ben bütün hayatımda hepÜzüldüm, hep yandım..Yasamak ne güzeldir be sevgiliSevinerek, severek, sevilerek,Düşünerek...ve o vazgeçilmez sancılarınıDuyarak hayatın

Yalnızlık

Yılmaz Güney 

Eskiden bilmezdim yalnızlığı

Bir ağaç nasıl yalnız değilse ormanında

Bir çiçek kendi dalında

Eskiden bilmezdim yalnızlığı

Yalnızlığın içinde

Şimdi yalnız yalnız mıyım

Kopuk muyum dalımdan

Uzağında mı kaldım ormanın