İstanbul'a en çok sen yakışırdın.
Deniz boğazdan mas mavi akardı...
Gemiler yol alır hiç boğulmadan;
Martılar sesine ağıt yakardı...
İstanbul'a en çok sen yakışırdın.
Maviye saklanmış sevmekti adın.
Hem heybetli hem de masum bakışın;
Kız kulesi gibi yürek yakardı...
stanbul'a en çok sen yakışırdın.
Fatih Köprüsüydü gülden taçların...
Bir de şeyh yatırı güzel saçların;
Sanki surdan şanlı tarih sarkardı...
İstanbul'a en çok sen yakışırdın.
Kubbeli takkeler giyerdi başın...
Öylece durmaya yetseydi yaşın;
Galata seninle arşa çıkardı...
İstanbul'a en çok sen yakışırdın.
Erguvanlı sohbet akşamlarıydın.
Hırka-i Şerif'te maneviyatın
Bağrı gibi dilin aşkla şakardı...
İstanbul'a en çok sen yakışırdın.
Çamlıca Sırtları sana bakardı...
Sen yedi tepeli gerdan taşırdın;
Şehir denizlerden küpe takardı...
İstanbul'a en çok sen yakışırdın.
Umuduydu kapın heran açların...
Hayat binasında terden harçların;
Sultan Ahmet gibi emek kokardı...
İstanbul'a en çok sen yakışırdın.
Eşsiz görkemine her kalp şikardı...
Bende; bir İstanbul sen yaşatışın
Piyer Loti'de, bir de aşk tek hünkardı...
Bu şiir'in her türlü telif hakkı şairin kendisine veya temsilcilerine aittir.